الا بذکره ....

حضرت معبود بر من ببخشای؛

ببخشای افسار گریختگی های این نعمتی که به من داده ای و من نمیتوانم آن را رام کنم ...

این موجود وحشی که جایگاه زیباترین چیزهاست

مانند حیوانی درنده مانند مار ،شیر یا گرگی که محافظ گنج هاییست...

نامش دل است و آرام کردنش کار من نیست...

و هرچه میکشم از نام زیبای آن است ... گاهی اوقات فقط آن را تحمل میکنم چون حتا جایگاه محبت توست مولا

و چه بد صاحبی میتوانم باشم برای این موجودی که افسارش جز در دست من است ...

موجودی که میشکند ، میگیرد ، تنگ میشود و این ها بر اراده من نیست!

اما

این روزها همین حیوان وحشی آرام و مطیع میشود مانند معجزه ای فقط با نام تو ، معبودا !

او با ضمضمه نام تو خودش افسارش را به دستانم امنت میدهد ...

اتاق عشق...